Stymulacja owulacji

Co to jest stymulacja owulacji ?

Stymulacja hormonalna

Stymulacja owulacji, zwana także stymulacją hormonalną, jest obecnie jedną z najczęstszych procedur medycznych stosowanych w leczeniu niepłodności. Głównym jej celem jest spowodowanie dojrzewania komórek jajowych i owulacji u Pacjentek z zaburzeniami tego procesu.

Stymulacja hormonalna to także pierwsza faza przygotowań do in vitro. Polega ona na pobudzaniu jajników do produkcji komórek jajowych. Kiedy powstanie dostatecznie dużo komórek jajowych, kobieta przyjmuje hormon HCG, który kończy stymulację. Po zakończeniu stymulacji hormonalnej komórki jajowe mogą zostać pobrane od kobiety. Lekarz prowadzący decyduje o wyborze protokołu stymulacji krótki lub długi. W czasie przyjmowania hormonów Pacjentka musi pozostać pod ścisłą kontrolą lekarzy. Hormony podawane są w postacii zastrzyków podskórnych.

Leki do stymulacji owulacji

Leki do stymulacji wzrostu pęcherzyków Graafa

  • ludzkie gonadotropiny (Pergonal, Fostimon, Menopur, Merional),
  • syntetyczne gonadotropiny (Gonal F, Pergonal), same lub w połączeniu z analogiem GnRH (Decapeptyl, Zoladex, Lucrin, Gonapeptyl, Diphereline) czy cytrynianem klomifenu (Clostilbegyt, Serophene, Clomid).
  • owulacja indukowana jest przez ludzką gonadotropinę kosmówkową – HCG (Pregnyl, Choragon, Ovitrelle),
  • substancja czynna letrozol – inhibitor aromatazy, letrozol hamuje działanie enzymu wpływającego na stężenie estrogenów (żeńskich hormonów płciowych).

Stymulacja owulacji przy in vitro

Stymulacja hormonalna prowadzona jest zazwyczaj dwoma rodzajami protokołów leczenia: protokołem krótkim (z agonistą lub z antagonistą) i długim. Protokół klasyczny w obecnej erze agonistów i antagonistów gonadoliberyny stracił swoją popularność.

Protokół długi in vitro – czas trwania leczenia 5-8 tygodni

W protokole długim in vitro podawanie gonadotropin rozpoczynamy po osiągnięciu pełnej desensybilizacji przysadki, którą uzyskujemy podając agonistę GnRH w formie depot w 1 dniu cyklu lub w formie krótko działającej w 21 dniu cyklu.

Obecnie protokół długi jest najczęściej stosowanym schematem stymulacji owulacji. Efektem ubocznym stosowania agonisty wiążącego się ze spadkiem stężenia estrogenów jest możliwość pojawienia się objawów wypadowych u Pacjentki. Wariant protokołu długiego z zastosowaniem agonisty od 21 dnia cyklu stwarza potencjalną możliwość podania tego leku we wczesnej ciąży.

Protokół krótki in vitro z antagonistą – czas trwania leczenia ok. 10 dni

Protokół krótki in vitro z antagonistą wraz z protokołem długim są w tej chwili wiodącymi protokołami leczenia używanymi na całym świecie.

Protokół krótki z antagonistą polega na podawaniu odpowiedniej dawki gonadortopin (Menopur, Fostimon, Bravelle, Gonal F, Puregon) od 2-3 dnia cyklu, a nastepnie włączeniu równolegle do końca stymulacji antagonisty GnRH (cetrotide, orgalutran) zapobiegajac przedwczesnemu niekontrolowanemu wyrzutowi LH z przysadki mózgowej, które może spowodować uzyskanie nieprawidłowej jakości komórek jajowych. W tej chwili wraz z długim protokołem jest to jeden z powszecheniej używanych protokołów stymulacji. Odsetki uzyskiwanych ciąż są podobne w obu protokołach. Protokół trwa krótko, ok. 10 dni z następową aspiracją pecherzyków i uzyskaniem komórek jajowych.

Protokół krótki in vitro z agonistą – czas trwania leczenia 2-3 tygodnie

Główny założeniem stymulacji według protokołu krótkiego in vitro z agonistą jest wykorzystanie wzrostu stężenia endogennych gonadotropin po podaniu agonisty GnRH.

Obecnie protokół ten jest stosowany rzadziej niż protokół długi i protokół krótki z antagonistą (ze względu na niższe wskaźniki uzyskiwanych ciąż) jednak mniejsza ilość zużytych gonadotropin (koszt stymulacji) powoduje, że protokół krótki posiada nadal zwolenników, zwłaszcza w krajach gdzie procedury pozaustrojowego zapłodnienia nie są refundowane. Stosuje się go również u Pacjentek z osłabioną rezerwą jajnikową.

Ewentualne powikłania

Dwa główne zagrożenia związane ze stymulacją jajeczkowania

  • efekt nadmiernej stymulacji owulacji, przypadki nadmiernej stymulacji (tzw. hyperstymulacji), takie, które w efekcie wymagają hospitalizacji pacjentki, występują w około 1-2% cykli in vitro, w celu zminimalizowania ryzyka powikłań wskazana jest kontrola przez lekarza,
  • zwiększenie masy ciała (charakter przejściowy).

Badając związki występowania nowotworów jajnika, piersi, szyjki macicy i endometrium z leczeniem metodą in-vitro nie wykazano, by poddanie się tej terapii zwiększało ryzyko onkologiczne.

Koszt stymulacji hormonalnej

Koszty leków do stymulacji

Wizyty lekarskie podczas stymulacji hormonalnej dla Pacjentki do procedury in vitro są bezpłatne. Ceny leków do stymulacji hormonalnej stanowią ok. 30% kosztów związanych z procedurą invitro. Średni koszt leków wynosi ok. 3000 zł.

Część Pacjentek może przystąpić do procedury in vitro na cyklu naturalnym, bez poddania się hormonalnej terapii. O możliwości przystąpienia do cyklu naturalnego decyduje lekarz prowadzący.

Kontakt w sprawie wizyty

Telefon 32 783 73 00

poniedziałek – piątek 8:00 – 21:00

sobota 8:00 – 13:00

Telefon formularz

Refundacja in vitro